Inwestycje w fundusze rynków wschodzących cz.I

Rynki wschodzące, o których coraz więcej słyszy się w mediach  w kontekście inwestycji, to grupa krajów, które są w połowie drogi pomiędzy gospodarką rozwijającą się a gospodarką rozwiniętą. W dużym uproszczeniu do rynków tych możemy zaliczyć: kraje azjatyckie (np. Chiny, Indie, Malezja, Korea Południowa, Tajlandia) czy kraje Europy Środkowo-Wschodniej (CEE) oraz kraje Afryki Północnej (np. Egipt). Banki inwestycyjne czy firmy doradcze dzielą je według swojej metodologii na różne podgrupy. Autorem określenia BRIC (Brazylia, Rosja, Indie i Chiny) jest Goldman Sachs, a E-7 (BRIC + Meksyk, Indonezja, Turcja) jest PriceWaterhouseCoopers.  Nazwa E-7 ma nawiązywać do grupy G-7, która według prognoz ekspertów z PwC  będzie miała znacznie słabsze gospodarki aniżeli E-7. Coraz mniej mówiące inwestorom nazwy, którymi określa się „koszyki” państw z rynków wschodzących, są usilnie reklamowane na rynku jako żyła złota, inwestycje z potencjałem, przyszłością. Wyobraźnia marketingowców jest nieograniczona w tym zakresie i  przeciętny Kowalski wie, że w rynki wschodzące inwestować trzeba.

Grupa docelowa

Eksperci twierdzą, że jest to dobry kierunek inwestycji, jeżeli chce się inwestować długoterminowo (min.5 lat) - w krótkim bądź średnim okresie jednostki inwestycyjne może cechować silna fluktuacja. Jest to dobry sposób na zamrożenie środków dla inwestorów, którzy nie mają awersji do ryzyka i zarazem chcą osiągać wysokie dochody.  Inwestycja w emerging markets to modny element dywersyfikacji portfela i każdy szanujący się fundusz powinien zaoferować swojemu klientowi możliwość inwestowania w europejskie rynki wschodzące.

Strategie inwestycyjne

Obecnie na polskim rynku możemy wybierać spośród kilkunastu propozycji TFI. Warto dokładniej przyjrzeć się ich prospektom informacyjnym. Każdy z nich ma swoją indywidualną strategię, a ich nazwy mogą często wprowadzać w błąd odbiorcę.

Część funduszy ogranicza swoje inwestycje do koszyka kilku-kilkunastu państw, pozostali określają swój cel inwestycyjny jako akcje spółek Europy Środkowo-Wschodniej z uwzględnieniem np. krajów basenu Morza Śródziemnego (np. Aviva Investors). Poszczególne propozycje TFI różnią się również co do definicji akcji spółek rynków wschodzących. Istnieje kilka możliwości rozumienia tego pojęcia (warto zwrócić na to uwagę, czytając prospekty informacyjne poszczególnych funduszy)- mogą to być akcje spółek, które zostały założone, osiągają znaczną część dochodów, prowadzą istotną część działalności lub są notowane na giełdzie w danym kraju Europy Środkowo-Wschodniej.

Zazwyczaj z góry określony jest minimalny udział akcji bądź instrumentów o podobnym poziomie ryzyka (np. praw poboru, praw subskrypcyjnych, warrantów subskrypcyjnych itp.), np. Fundusz Pioneer Akcji Europy Wschodniej (subfundusz Pioneer Funduszy Globalnych SFIO) obrał sobie za cel, iż min. 2/3 aktywów netto musi być zainwestowanych w instrumenty finansowe o charakterze udziałowym. Ustala się również maksymalny udział instrumentów o charakterze dłużnym oraz instrumentów rynku pieniężnego, np. Arka Bz WBK Akcji Środkowej i Wschodniej Europy- max. 34%. Niektóre fundusze zastrzegają sobie prawo do inwestowania  w jednostki uczestnictwa funduszy inwestycyjnych oraz tytuły uczestnictwa funduszy zagranicznych i instytucji wspólnego inwestowania. Warunek jest jeden - ich strategia inwestycyjna musi być zgodna z przyjętą polityką inwestycyjną.

Na rynku pojawiają się również fundusze, które obierają sobie za cel spółki w konkretnym kraju, przykładem jest nowość w ofercie Quercus TFI - Quercus Rosja. Jego benchmarkiem jest RTS (indeks 50 największych spółek, które są notowane na giełdzie w Moskwie). Niewątpliwie korzyścią z tego typu inwestycji jest to, iż nie jest ona silnie skorelowana z GPW w Warszawie, a także pozwala wykorzystać możliwości z oczekiwanych przemian gospodarczych.

Ciekawe rozwiązanie zaoferowało inwestorom ING TFI. Umożliwiło im bardziej wyspecjalizowane inwestowanie w spółki krajów Europy Środkowej z podziałem na spółki sektorów defensywnych (np. produkcji, sprzedaży detalicznej), sektorów wzrostowych (np. technologiczny, przemysłowy, materiałowy) czy koszyk małych oraz średnich spółek.

Czysty zysk?

Spośród wszystkich funduszy inwestujących, w ostatnim kwartale zdecydowanie prowadziły fundusze skupiające się na wschodzącym rynku europejskim. Według raportu Expandera pt. „Wyniki akcyjnych funduszy zagranicznych w III kwartale”, gdyby nie silny złoty, stopy zwrotu mogłyby uplasować się na poziomie przekraczającym 20%. Tabela przedstawiająca stopy zwrotów wybranych funduszy dowodzi, iż inwestycja jest opłacalna, zwłaszcza jeśli patrzymy z perspektywy ubiegłego roku. Jednak eksperci ostrzegają: wysoka stopa zwrotu jest równocześnie obarczona dużym ryzykiem. Analitycy podkreślają, iż ważne jest to, w jakie aktywa się inwestuje. Zgodnie z metodyką Limestone Investment Management analizy ilościowe nie zawsze odgrywają kluczową rolę. Równie ważne są dokładne badania w zakresie ochrony środowiska, relacji firmy z otoczeniem, a także ładem korporacyjnym -tzw. ESG (ang. Envoronmental, Social, Governance) Criteria. Ponadto autorzy raportu zauważają, iż zwyżki na rynku nie zawsze idą w parze z dobrą sytuacją gospodarczą, bez której nie ma mowy o solidnych fundamentach.

Źródło:  www.fundusze24.pl

 Perspektywy

Wszystkie znaki na niebie i ziemi pokazują, iż sytuacja na europejskich rynkach wschodzących poprawi się, jednak analitycy są raczej zachowawczy w swoich ocenach. To właśnie tutaj najboleśniej odczuwano skutki kryzysu finansowego. Międzynarodowy Fundusz Walutowy w swojej prognozie wzrostu realnego PKB na lata 2010-2012 wykazuje, iż kraje Europy Środkowo-Wschodniej wyprzedzą pod tym względem Unię Europejską, G7 i USA, ale mimo to PKB będzie niższy niż przed kryzysem. Akcje spółek CEE? Tak, ale jako dywersyfikacja inwestycji,  po wyczerpującej analizie i w długim okresie -  w krótkim nie napawają już takim optymizmem.

Anna Patek, miesięcznik Trend