Jen najdroższy od 15 lat. Bańka carry trade pęknie pociągając instytucje?

We wtorek 23 sierpnia 2010 r. jen był najdroższy od 15 lat w stosunku do dolara i od 9 lat w stosunku do euro.

Ze względu na niskie oprocentowanie jen był popularną walutą finansującą strategię carry trade. W uproszczeniu inwestor pożyczał jeny, przy kursie np.: 110 jenów za dolara, zamieniał je na dolary amerykańskie a następnie kupował wyżej oprocentowane obligacje USA. Sprzedaż pożyczonych jenów dodatkowo osłabiała jego kurs, co było korzystne dla japońskiej gospodarki a później pozwalała inwestorom zamknąć pozycję z dodatkowym zyskiem.

Popularnośd jena, spowodowała, że nazwa strategii carry trade stała się synonimem jen carry trade. W roku 2007 zaangażowanych w carry trade z jenem było 1 000 miliardów dolarów. Ale globalny kryzys, upadek Lehman Brothers, wstrząsy związane z niewypłacalnością Islandii i Grecji pogorszyły warunki kredytowania. To zmusiło do „zwijania” strategii, co z kolei wzmocniło japooska walutę. W 2008 r. jen wzmocnił się o 29% w stosunku do euro.

Spadły także różnice między stopami procentowymi w USA i Japonii. Oprocentowanie obligacji 2 letnich w USA wynosi mniej niż 0,5% a japońskich około 0,12%. Zatem nie widać już kokosów i co za tym idzie chętnych na realizowanie tej strategii.

W carry trade w zasadzie nie stosuje się zabezpieczenia przed zmianą kursów walut – bo koszt takiego zabezpieczenia pochłaniałby całą różnicę w oprocentowaniu. Umacnianie się jena powoduje, że otwarte pozycje jeżeli nie były zabezpieczone, generują straty.

Inwestor rozwiązując transakcję za 1 dolara uzyska tylko 85 jenów – czyli zabraknie mu aż 25 jenów do spłaty kredytu. Presja do „zwijania” strategii umacnia jena, powiększając straty każdego dnia.
Na naszych oczach zaczyna pękać kolejna bańka – bańka carry trade. Powagę sytuacji będzie można mierzyć wielkością zaangażowania instytucji w carry trade. Zmartwienie polega na tym, że ze względu na dużą popularnośd tej strategii może znaleźć się wiele podmiotów złapanych w potrzasku.
Dwanaście lat temu zbankrutował Fundusz Long - Term Capital Management zarządzany przez noblistów, bo wpadł w sidła wysokich zmienności. Spłacenie zobowiązań fundusz kosztowało amerykańskich podatników 3,6 mld usd.

Dziś inwestorzy mogą wpaśćw pułapkę związaną ze spadkiem różnicy oprocentowania między walutami. Nie jest wykluczone, że za kilka tygodni będziemy słyszeć o ogromnych stratach ponoszonych na carry trade a nawet bankructwach. Ciekawe czy amerykański podatnik jeszcze to wytrzyma?